Mostrando entradas con la etiqueta Cartes. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Cartes. Mostrar todas las entradas

miércoles, 17 de diciembre de 2008

Oblit...

I com tot, caurà en l'oblit.

I sí, tinc por de caure en l'oblit, tot i que de fet m'està bé caure en l'oblit de certes persones.

No, no vull caure en l'oblit de certes persones, no vull que un dia em desperti i ja ningú em recordi, no vull viure pensant que un dia puc marxar lluny i que ningú em recordi, no puc viure amb la idea, dins del meu cap, que qualsevol dia puc saludar-te i no em coneguis...

I és que no vull caure en l'oblit.


Caminar, caminar i voler anar enllà, atravessar la porta derruïda i veure que després d'aquesta no hi ha res més, tan sols desolació i que no hi ets per a explicar-te el que faria en aquesta desolació, dir-te què és el que voldria tenir, sense tenir en compte la Lluna...

I és que és bonic pensar que qualsevol nit pot sortir el sol però no tot és eternament bell ni eternament viu ni eternament recordat.

martes, 25 de noviembre de 2008

Ha estat un somni?

No puc, dimiteixo, plego, em paro i agafo aire. Respiro. Respiro profundament, sentint i notant l'aire gèlid del bosc com entra dins meu. Tinc fred. De fet, fa fred. Et busco. Et busco i no et trobo. On ets?

Et crido, et crido molt fort, tant fort que estic quedant-me afònic. Un crit desgarrador recorre tota la vall i només em responen udols, udols que fan que m'atemoritzi més i tingui més ganes de tenir-te aquí i abraçar-te.

Necessito senyals. Necessito tenir-te. Necessito abraçar-te. No em rendeixo. Segueixo buscan-te. Corro, sento l'espetec de branques i fulls al trepitjar-les mentre passo corrents. No paro de cridar-te, cada cop tinc menys força i menys veu. Finalment caic rendit de genolls a terra. Miro amunt i, amb els braços oberts, clamo al cel. M'he quedat exhaust. No tinc més força per seguir endavant. Aquesta lluita m'està matant. Sento que em moro...

Per fi, al veure'm derrotat, apareixes tu, amb un vestit negre fins als peus. Em veus, tinc els ulls plens de llàgrimes. M'acostes una mà, l'agafo i m'aixeco. M'abraces fort, molt fort. "No em vull separar de tu mai més", et deia; "Mai, mai més et tornaré a deixar", em respons.


Se sent un soroll, obro els ulls i em trobo sol al llit. Ha estat un somni, però quelcom em diu que aquella nit no he estat realment sol. M'aixeco i et trobo a tu i ens fonem en una besada...





"La gent realitza una cerca incondicional
d'informació sobre els sentiments dels altres per
explicar-se el significat de circumstàncies o fets incerts."

Y lo noto...

Al cap i a la fi som diferents, perquè ens enganyem? Tu vius al teu món i jo al meu... No sé perquè m'entesto en intentar unir-los. Completament diferents, sí, aquesta és la paraula que ens defineix: diferents.

Tu penses en la vida i en allò alegre, jo penso en la mort i en tot allò lúgubre. Jo busco tenir xerrades i passar estones sota una col, una diferent de la que tenia amb una gran amiga... Aquella no és una col, és LA col... Aquest cop seria diferent, fundar una nova col on només hi tinguem cabuda tu i jo, on ningú més hi pugui entrar... El nostre refugi...

No vols, sé que no vols, no sé perquè però no vols... Bé, jo et diré el perquè: el teu cor ja té amo, tot i que ho puguis negar en el mateix moment en què llegeixis aquesta entrada... El teu cor estima, ho fa amb força, molta força. No sé qui estima, això és el de menys, però jo sé que estimes amb força, així com també sé que no sóc jo a qui estimes. No cal ser gaire intel·ligent per endevinar-ho. El teu cor té amo, crec que sempre l'ha tingut.

Les estones amb tu és com estar al paradís (oh, què repipi que sóc... serà per tant culebrot? En el fons t'agrada que sigui així i no només per ficar-te amb mi). Saps? Tot això és un buidatge, sí, un buidatge dels sentiments que tinc ara. Que no tenen coherència? És que alguna cosa en la meva vida ha tingut coherència? Jo crec que no, res té coherència excepte l'amor que en mi aflorà fa temps.

Per això i per no allargar-me més, acabo aquí aquest escrit sabent que, potser, no el llegiràs mai i, si el llegisis, no em donaries resposta. Total, per què donar-la, no?

No queire líos, tó ta mu claro...


Però no, no vull acceptar-ho. Acceptar-ho crec que seria rendir-me i no em penso rendir, et juro que no em rendiré i lluitaré (ara no ens pensem aquí grans batalles, això ja forma part del passat). Sempre et portaré dins meu encara que em rebutgis més de mil vegades... Això ho saps i en el fons mai en parlarem.

Sé que no estoy loco, y lo noto, me está matando poco a poco, y lo noto.

Em despedeixo, és tard i vol ploure (ploure no ho sé, però fred segur que sí). Nits de boira, boira vespertina, boira matutina i tu, on ets tu? No et veig... Compartir aquests moments amb tu, caminar entre la boira, anar abraçats... Mentre escric això em cauen llàgrimes al pensar que no podrà ser... Perquè tot és tant complicat? No ho entenc... Què és el que he fet malament? Necessito saber-ho...


Sant Cugat del Vallès, a 25 de novembre de 2008.

sábado, 27 de septiembre de 2008

Demasiado caro

Te veo pasar, otra vez, tú, siempre eres tú. ¿Por qué siempre tienes que ser tú? ¿Es que no hay más gente? Voy al médico, le pido una receta. La receta de morfina, él me la da. Siempre que se lo pido me la da. Cada vez que voy me digo que va a ser mi última vez, pero cada vez sé que siempre habrá una segunda vez, y una tercera, una cuarta… Sé que por más que quiera no pararé de acudir a él para que me dé morfina que haga callar todas las voces que tengo dentro de mi, que siempre resurgen al verte pasar por delante de mi ventana.

¿No tienes más sitios por donde pasar? Yo creo que sí. Pero tú, a sabiendas que estoy mirando por la ventana, buscando el remedio a todos los rompecabezas que se me aparecen a cada hora impar, cruzas de acera y pasas por delante, que te vea. Te gusta ser el centro de atención, te gusta que te mire, que piense en ti.

Te cruzas con un vagabundo, él tiene más suerte que tú. Lo único que hace es sobrevivir a la inmundicia que le lanzamos todos desde nuestras ventanas y, al recibirlo, lo convierte en esa sonrisa que sé que te da miedo. Es un psicópata, todo el barrio lo sabe, y si embargo nadie hace nada. Somos un barrio de bohemios, todos estamos más idos de lo que jamás se irá a ninguna parte.

Nuestras putas vidas resultan ser un experimento de la mente de algún macabro personaje que hará que nos pudramos solos y, sin ningún cómplice que nos ayude a salir de ésta, saldremos solos y venceremos al tirano que nos ha condenado a vivir de esta forma tan cruel y despiadada.

Al fin somos libres, ¿sabes? Hace tiempo que no acudo al médico, será porqué no te veo pasar, te cansaste de que te mirase. Mis deseos ya no te importan. Encontraste otro. Otro que te mira con más ganas que yo, que se deleita mucho más de lo que yo lo hice nunca. Te mientes para sobrevivir. Te mientes para avanzar. Te mientes al decirte que no debes cruzar.

Al fin y al cabo, todos somos esclavos del tiempo, todos estamos sumidos en él. Pero, ¿Qué nos deparará la vida con el paso del tiempo? No lo sabemos. Tan solo estamos predispuestos a sobrevivir, inventando falsos ídolos que nos hagan nuestra vida más llevadera. Acudiremos cada vez al médico a pedir recetas que iremos a cambiar en la farmacia por un rato de felicidad.

Porqué, al final, solo somos unos simples mercaderes que traficamos con nuestros sueños y debido al mercantilismo moderno, el hecho que esta noche me quieras contigo, requiere una tarifa que no creo que estés dispuesta a pagar. Sería rebajarte mucho, regalarme uno de ellos.

jueves, 28 de agosto de 2008

Amb els ulls entre llàgrimes

No sé com començar a explicar el que sento en aquests moments al recordar la teva cara, mirant-me fixament i demanant-me un nosequè que encara no he pogut desxifrar. Tinc aquella cara gravada en la meva ment i és real com si fos ahir mateix quan la vaig veure per primera vegada, allà, davant meu i immutable.

Jo, com sempre em vaig girar i et vaig donar mig l'esquena... em vas venir a buscar i vas fer un intent d'arrepenjar l'esquena sobre mi, però em vaig mig apartar... Què em passa? Sóc jo el que fa això o bé és que tinc por? Por de què? Perdre't? Fer les coses malament?

Et necessito, cada vegada ho veig més, t'estimo amb bogeria i, aquest cop si, puc dir-ho de veritat. Mai m'havia passat una cosa així, quan et veig sóc l'home més feliç del món tot i no saber-ho exterioritzar, doncs començo a pensar que sóc semiapàtic.

Als meus somnis sempre apareixes tu, cada nit hi ets present, com si fos una cita que es repeteix dia rere dia. Sempre acabem abraçats mirant la posta de sol de qualsevol platja i al final em mires amb la cara en què em mires com ens veiem i jo t'acabo besant. Perquè no puc fer-ho quan et veig? Què m'ho impedeix?

No vull excusar-me ni molt menys, tansols poder-te expressar el que sento en aquest moment... De fons sona "Si amaneciera" de Saratoga i tinc els pèls de punta. T'imagino i se m'encongeix el cor i els ulls se m'omplen de llàgrimes al saber que mai et podré tenir.

sábado, 9 de febrero de 2008

¡A la mierda!

En fin, ahora sí, esta mañana di por cerrada ya eternamente mi etapa con esa mujer, hay cosas que no me gustan de ella y no, no quiero hablarlas con ella, no quiero que escuche mis problemas, no quiero nada con ella. Como dijo el gran Sabina: “yo no quiero 14 de febrero ni cumpleaños feliz”.


Harto ya de que juegue conmigo, ahora sí, ahora no, ahora te hablo, ahora te saludo y ahora no te quiero saludar pero por el msn te digo que estaba estresada, pero en realidad no te quería saludar. ¿La verdad? Me la suda que leas esto, tienes esta dirección y si lo lees, pues muy bien, felicidades, ¿querrás un pin cuando lo hayas leído? Espero que esto te sirva para ver que quiero cerrar esta etapa, que no tengo nada que hablar contigo y que si esto no te lo he dicho a la cara es porque no eres digna que te diga nada a la cara, ¿lo entiendes? ¡No eres digna!

¡Estoy hasta los mismísimos cojones de tus gilipolleces! Ya lo sé que a nuestra edad no hemos madurado, pero hay gente que ya me lo dijo y: ¡una cosa es no madurar y otra ser gilipollas!

¿Sabes qué? Que no me importa lo que pueda pasar a partir de ahora, estas semanas sin ti, ¿sabes como han sido? ¡Las mejores de mi vida! Así que nada, niña, ¡vete por ahí y marea a otro!

domingo, 27 de enero de 2008

Lo siento...

Hoy me he comportado como un auténtico inútil, he intentado desplazar mis sentimientos hacia otra persona y ahora me siento fatal… No lo puedo evitar, me he enamorado de ti y ahora estás en mi cabeza.

Te he dicho cosas preciosas, sí, muy románticas todas ellas, pero en el fondo no pensaba en ti para inspirarme, pues estaba pensando en ella, te estaba confundiendo, tal como aquél que en medio de un polvo y de un orgasmo en vez de gritar el nombre de la persona con quien está follando dice el nombre de la persona que tiene en mente…

En mi caso no he dicho su nombre, solo he pensado en su cara, en su cuerpo, en sus gestos, sus miradas y sus actitudes. En sus palabras y sus muestras de afecto… muestras que ya no existen, pues nos hemos distanciado.

En definitiva, solo quería pedirte perdón, no me ha parecido bien lo que he hecho.

Por otro lado, solo quiero decirte a ti, a la que tengo en mente, a mi verdadero amor, que te quiero.

lunes, 21 de enero de 2008

Debilidad...

Segundo escrito que hago en la biblioteca.

El fuerte perfume de la chica de al lado me ha recordado a ti, es el mismo perfume que usas tú. Por qué me trata así el destino? Es que estoy destinado a recordarte constantemente? Solo hace un par de horas que te recordé y aquí me vuelves a tener.

Esta vez, ha habido una gran conjunción: estudiaba la sinapsis, me llegó el olor del perfume que usas tú y en mi iPOD sonaba Otyg. Voy a explicarme. El ultimo día que estuve contigo, aquí mismo, en la biblioteca, estabas resumiendo la sinapsis. Ese mismo día me dejaste oler tu perfume, que se había impregnado en tu pañuelo... y aún hoy me quedan restos de ese olor... Por último, Otyg también te gusta a tí. He aquí la conjunción!

Tal vez, todo esto no sea más que casualidades... es más, casi seguro.


*I will live in the ruins of my love for you but I will build another building of love*

Carta escrita en un momento de inspiración biblioteco-universitaria

La verdad es que, todo sea dicho y antes de empezar a escribir, me siento un poco gilipollas por el simple hecho de estar escribiendo una carta en la biblioteca en lugar de estar estudiando.

La chica de delante está estudiando inglés y los de atrás historia, uno de los cuales algo de Egipto, pues hace un par de hores el chico estaba sentado a mi lado. Mientras acabo de pasar los pocos apuntes que me quedan, suena por mi iPOD el CD Vida y Milagros de Albert Pla.

No quería hacerlo, llevo toda la mañana sin hacerlo, pero he vuelto a pensar en ti... He pensado en ti como lo hacía aquellos días de Navidad, como hacía tiempo que no pensaba en ti. De repente tu nombre, y luego tu cara, han venido a mi mente y, con ello, todo lo que he pensado este fin de semana.

Ya me lo dijo ayer una amiga: "por mucho que le des vueltas no vas a sacar nada claro", pero es que no puedo evitarlo. Espero que, algun día, te pueda borrar de mi cabeza porqué tu imagen y tu recuerdo me están haciendo daño.

En este momento de debilidad necesito decirte que TE QUIERO y que me has calado muy hondo, como dice el gran Bunbury. Y bien, dejo aquí la carta porqué diría cosas que me harían daño, me pondría romántico y tampoco quiero.



*Añoro todo aquello que no tuve*


*Quiero subirme yo en tu escoba tras de ti*

sábado, 12 de enero de 2008

Así soy?

De verdad alguien me puede llegar a decir que soy sencillo? Bien, debo matizar el sentido de este sencillo, pues a mi me lo matizaron. Sencillo en el sentido de que no podría entender sus problemas… en sus palabras que no podría “seguirla”. Y claro está, no puedo seguir a alguien en sus problemas, no puedo ayudar a nadie en sus problemas si este alguien no me los explica. Claro está, si me explica los problemas cuando ya casi han tenido la solución definitiva, como puedo yo ayudar a eso? Puedo ser buen amigo, pues en los últimos días ya son varias las personas que me lo han dicho, pero de aquí a ser un adivino de problemas va un trozo y, señoras y señores, no soy ningún Aramis Fuster ni Rappel.

Yo, de verdad que no me siento sencillo, pues si me explican un problema soy así de gilipollas que me puedo pasar horas pensando en como ayudar a la gente… Y es que a veces, poniéndose un Buff en la cabeza a modo de diadema o con cuatro gilipolladas escritas puedes sacar una sonrisa a la persona más hundida en sus míseros pensamientos (lo sé por experiencia, acabo de hacerlo y se lo he dicho: “a que en menos de cinco minutos te estás riendo?” y si señor, en menos de cinco minutos se estaba riendo). La cuestión es que la persona nombrada sea capaz de abrirte un poco su mente y su corazoncito (sin malinterpretar, por favor!) y te explique un poco lo que piensa, lo que siente y lo que está pasando por su cabeza… Con solo eso, creo que puedes ayudar a alguien…

Y bien, si en la conversación donde me han dicho sencillo, los tiros no iban por aquí, mala suerte, es lo que tiene ser sencillo… (Rencoroso? Solo cuando me tocan la fibra… i hoy, creo que me la han tocado y mucho).

viernes, 11 de enero de 2008

Esperar...

Decididament, he escollit esperar, que els déus em siguin propicis!

Per molt que et pregunti, et pregunti i et torni a preguntar, no em dius res més del que ja m’has dit i jo hi ha coses que no les entenc… i potser, segons el que siguin, val més no voler entendre-les… o millor, ni tan sols saber-les… Ja et vaig dir que el meu cap quan es posa a pensar ho fa i, normalment, malpensant… Si poguesis saber el que ara mateix penso, crec que em deixaries de parlar (bé, de fet ja ho has fet, tot i que per raons diferents que espero que algun dia puguin quedar enrere i tornar a parlar i estar com abans) d’una forma definitiva per al llarg de la teva vida.

I és que la meva decisió és esperar, mantenir-me al marge, i aquest cop va en serio… igualment sé que això no ho llegiràs, no crec que ningú et doni aquesta web ja que ningú la té que no li hagi donat jo… i dels que tu i jo coneixem alhora la tenen dues persones, les quals, no te la donaran perquè tampoc hi parles, doncs per molt que diguis que t’has tancat en tu mateixa, el que has fet és tancar-te en tu i les teves amistats… i això, amiga meva, no és tancar-se en un mateix (si més no des del meu punt de vista).

Ara, només em resta esperar a que et decideixis, esperar a que prenguis una decisió… però no et pensis que m’estaré tota la puta vida esperant… jo tinc un límit i, per molt que t’estimi, no t’esperaré sempre. Per això et demano disculpes, perquè no et puc prometre que t’esperi sempre…

El dia que vulguis, sas que em tens a 3 metres del lloc on seus de la classe, que pots venir i dir-me “Ei, que… mira, ho he pensat molt i val més que deixem de parlar” o pots dir-me tot el contrari, però el que vull és que vinguis i em parlis, o que pugui venir i parlar-te jo, com passava abans i que no hi hagi males cares…

Així que res més. Escrivint aquesta espècie de carta, dirigida a tu, però que no llegiràs, si més no fins d’aquí un bon temps, quan tot hagi passat, m’intento desfugar i intento iniciar la nova etapa que t’he dit a dalt…

T’esperaré tot el que pugui…

Ich liebe dich, meine Walküre